Solitude
Ako si Dotogg na sumasabog pag kumakabog ang tunog ng kulog.Haba ng pangalan ko noh? Tdog for short, hindi ko alam kung kailan at saan ako pinanganak eh,
nagulat nalang ako, nakita ko ang sarili ko sa isang “tray” na prang gray, ksma ko ang iba kong kapatid, medyo basa pa nga kami eh, tpos patong patong, tapos
dala dala kami ng isang higanteng naka working clothes, ndi ko maaninaw ang logo eh, bata ko pa ksi, pero may kulay “red” ang uniporme nea na parang dadalin
kame sa isang lugar. Honestly, ndi ko alam kung kapatid ko nga ba ang mga katabi ko, kung nang galing ba kami sa iisang pakete, meaning galing ba kami sa sinapupunan ng Nanay kong si “Nanang Hatdag”. Korni nga eh, ngayon nga lang ako ng karoon ng memorya, hindi ko man lang nahalikan o nahawakan man lang ang nanay ko, hindi ko rin alam kung bakit ako nandito, inabanduna ata ako ng Nanay ko at nilagay sa harap ng Home For the Aged ba to, Or Bethany. Pero malaks ang pakiramdam ko na mga kapatid ko sila. Habang nagkakabungo bunguan na kami ng mga “kapatid” ko, ay ipinatong ng “higanteng naka working clothes” ung “tray na gray” sa isang “silver” na lapag, tpos ang harapan namen eh “dalawang higanteng bahay”. As in talaga, super lake as in, ung para bang kameng mga “magkakapatid ay nanliliit sa sobrang lake ng imprastraktura. Una kong tiningnan ang nasa kaliwa, aba eh grabe talaga, nabasa ko eh “@-z@-d0w?” tpos prang meh mga bilog bilog na kulay puti doon sa loob, tpos medyo “foggy” ung salamin ng bahay. Pero ang nakatawag pansin talaga sakin eh ung halos kasing height ng bahay eh ung kulay “silver” na parang gunting, pero ndi to pang putol ng kung ano man, napansin ko na meron syang tusok tusok sa bandang dulo. Susunod na tiningnan ko ay yong building sa kanan, aba ganon din, pero ndi ko msydo maaninaw ang label, tpos namamawis din ung bintana, meron ding “higanteng prang gunting pero hindi na silver”. Nakalimutan kong sabihin na meron din pala silang Parehong Hawakan na kulay Brown ata. Pasenxa, malabo ang mata ko. Doon kame ipinasok isa isa ng mga “kapatid” ko sa kanang building. ABa’y nagulat ako, walang nakatira!!, Ang swerte talaga nameng mg kakapatid, ang buhay nga naman, punong puno ng kamalasan at kaswertehan.
Sa wakas!! naiahon din kami sa sobrang lamig na tubig sa “tray na gray”, aba grabe! medyo warm dito sa bahay na to ah!, pero bakit ganto ung lapag?, Medyo
parang meh gaps ata? tpos bakal na linya lng ung tapakan naten? Tapos pabilog pa ung hubog? Grabe naman., pero infareness! sa pagkakaalala ko’y hangang 4th
floor ito. SUlit naren kahit papano, meh Aircon pa, kaso init ang inilalabas, hindi naman kami makapag reklamo ksi libre ang pakain dito, kahit pawis na pawis
na kami, prang naging natural na ito samen, naging kulay “brown” na nga kami eh, tpos naging medyo mainet inet. Ang Lupet nga naman ng Science, biruin mo?
kami’y galing sa refrigirator ng “sinapupunan ng aming ina” noon, na naka pakete pa na hindi sanay sa init eh nasanay sa init ng bahay namen. That’s what you
call Adaptation. “Kailan ka natutong mg English Bro?” dada ng bunso.
Namuhay kaming normal, at ako ang napiling Haring Emperador sa loob ng Imperyo, oo Imperyo, namuhay kaming mapayapa, napapansin ku rin na lumalaki na ako
nagbibinata na ata ako eh. tapos ung mga “scar” sa katawan ko na pa “slash” eh ng oopen up na! sang ka pa! proud ako dyan, ksi sign yan na talagang akoy tunay
na mandirigma na. Nag-assign din ako ng mga Floor Kings sa bawat floors, pra ma i maintain ang peace and order, pero ako parin ang masusunod sa lahat.
Hangang sa nakaraan ang dalawang araw,abay ipinagtataka ko talaga, pag binubuksan ng isang higanteng ewan ang aming bahay, sa
pag kakaalam ko ay wala naman silang susi ng bahay, dahil ang higanteng naka working clothes lng ang meh karapatang mg bukas ng aming bahay dahil sya ang ng
susutento samen. Tapos bigla nalang meh mawawalng isang myembro ng aming klan. Dalawang beses palang ito binubuksan ng mga porenjer sa araw na iyon.
Kinabukasan, aba dinagsa na kami ng mga porenjer, ala naman kaming magawa dahil hindi naman kami tinuruan ng “self-defense” nung higanteng naka working clothes. Ang daya nga eh, tapos ginagamit nila ung design ng bahay namen, ung silver na prang gunting pero hindi naman? ung meh tusok tusok sa dulo, apaka unfair nga eh, prang kumbaga sa laro eh naka cheat. nag aalala naman ako sa mga “ka-klan” ko na nanghihingi ng tulong tuwing iniipit sila ng silver na parang gunting
pero hindi naman na meh tusok tusok sa dulo, tpos nagugulat nalang ako, bigla nalang silang ipapatong ng mga higanteng pronjer sa prang “kabaong”. Oo kabaong, ung kulay puti na malambot na saktong sakto naman sa sukat ng katawan ng mga “ka-klan” ko, tapos ilalagay sa prang kulay transparent na pa square ung hugis, pero hinihipan muna ng mga higante pra lumobo?, tpos itatangay papalayo, papunta dun sa mga higante na naka working clothes na nag susustento samen na sa bandang huli pala ay wala ng pakialam saamin.
Tapos palagi akong tinatarget ng mga porenjer pra ilagay dun sa kabaong na puting malambot, pero dinedepensahan lng ako ng mga ka-klan ko, pero nakukunsensya
narin ako, dapat hindi matakot sa kamatayan, kung yun talaga ang kaloob ng Diyos eh, bakit ka matatakot mamatay? Nakadepende nalang sa mga ginawa kong
kagandahang asal kung mapupunta ba ko sa Langit o Lupa, Este Impyerno.
Bago ko harapin ang aking tadhana ay sinabihan ko muna ang aking mga ka-klan sa katotohanan ng buhay, na ANG BUHAY AY WEDER WEDER LANG., na ANG BUHAY AY
NATURAL NA MAGKAROON NG KAMALASAN AT KASWERTEHAN, MAGKAKAROON NG SEASON NA IKAW AY MALUNGKOT O MASAYA. NATURAL lang din ang MAGKAROON NG PROBLEMA., at HINDI ITO TINATAKBUHAN, HINAHARAP ITO. “Hindi ko Kayang harapin ang problema ko magisa” - isiningit ni Gintang kapatid, at sinabi ko namang, KAILANGAN NATING MATUTONG TUMAYO SA SARILI NATING MGA PAA, hindi ung lagi tayong naka depende sa iba, kailangan nating mag karoon ng PANININDIGAN, PANININDIGAN na hindi matitinag ninuman, na kahit ala ang iba pra tulungan ka ay makakaya mo dahil meron kang PANININDIGAN. paninindigan sa sarili, sa pagdesisisyon at sa lahat lahat natural lang magkamali, pero ka stupiduhan na iyon kapag naulit ng pangalawang beses, kaya nga merong kasabihang “There is no mistakes in life, only lessons to learn” Hindi rin namang masamang umiyak kapag gusto mong ilabas ang sakit ng nararamdaman mo sa loob, kaya nga andyan ang mga FRIENDS mo, mga “nagmamahal sayo”, wag ding mg dalawang isip na i share sa mga taong ng mamahal sayo ang mga problema mo, “What are friends for?” sabi nga nila, andyan sila pra bgyan kayo ng advices na makakatulong sayo ng lubusan. Palagay mo ano ang ikagaganda ng ikikimkim mo lang yan sa sarili mo? Lalo ka lang masasaktan at sa katagalan, ay huhuntingin ka lng ng problema mo. at huling huli sa lahat, [Kailangan Nating Tangapin ang Nakaraan ng isang daang pursyento upang tayo’y lumakas ng lubusan, lahat ng tao, merong Dark Past, na hindi maipagkakaila kahit anong mangyare, na maaari mo lang sabihin sa mga taong talagang pinagkakatiwalaan mo o sa nakakaintndi sau na tunay - Ang Irog mo.] Gamitin ang Past in order to improve the present and have a brighter Future. “Ng eendorse ka ba ng University kua?” banat ni BUnso.
Hangang sa walang takot kong hinarap ang “Syanse”, inipit ang mga katawan ko ng tusok, inaamin kong masakit sya kahit papano ngunit unti unting nawala
habang lumilipas ang oras, at inilagay ako sa “tinapay”, naramdaman ang tunay na kapanatagan at ginhawa ng aking buhay at inilagay sa “burger plastic”,
na naramdaman kong mas malakas na ako sa mga susunod pang pagsubok na darating at dinala sa “Cashier”, binigyan ng “Manhattan Dressing” at “Catchup” ang
higanteng porenjer, inilagay, at naramdaman kong nagkakulay ang aking buhay, sa simpleng pagsasakripisyo ng aking sarili sa mga maliliit na pamamaraan.
At narealize ko na ako pala’y kailangan ng iba, kailangan upang tulungan ang iba, kailangan upang pagginhawain, kailangan upang payuhan ang iba, at
napatunayan ko sa sarili ko na “No man is an island”, kailangan upang pawiin ang gutom ng ibang tao…… *Munch
-The End-
*Talambuhay ng Hotdog Ng Seven Eleven*
Hope You Enjoy. :)
I dedicate this story to her <3
By:SyntaxError
